Wieś Szkopy od połowy XV aż do końca XVII wieku była własnością rodu Mleczków h. Korczak, którzy przyjęli nazwisko Mleczko-Szkopowski. W 1477 roku dziedzicem był Mikołaj Mleczko ze Szkopów, a w latach 1521-1543 jego syn Leonard Mleczko. W 1580 roku Szkopy należały do parafii wyrozębskiej. W 1644 roku Mieczysław Mleczko ze Szkopów (1604-1646), dworzanin i sekretarz królewski (1633), sędzia ziemski drohicki (1633-1637) i starosta mielnicki (1637-1646), ufundował pierwszą cerkiew unicką i uposażył ją w trzy włóki ziemi. Kolatorami tej świątyni pw. Trójcy Świętej byli: w 1726 roku Andrzej (Paweł?) Zieliński (zm. przed 16 maja 1742 r.), podstoli płocki (1724-1742) oraz w 1757 roku Józef Zieliński (zm. przed 30 marca 1789 r.), pisarz grodzki płocki (do 7 kwietnia 1788 r.), a później podstoli płocki (1788-1789). Budowę obecnego, murowanego, zbudowanego na planie rotundy kościoła pod wezwaniem Najświętszej Trójcy rozpoczął w 1807 roku miejscowy dziedzic Antoni Ciołkowski (1773-1845) i jego żona Amelia z Piłsudskich (budowa trwała jeszcze w 1822). W 1867 roku funkcję proboszcza unickiego pełnił ks. Sofron Trusiewicz, były przeor bełskich bazylianów. W ramach prześladowań unii rząd carski skasował w 1875 roku unicką parafię i zmienił ją na prawosławną. W latach 1875-1918 administrację nad wiernymi parafii Szkopy sprawowali duszpasterze wyrozębscy: ks. kan. Julian Brześciański (1821-1909), proboszcz (1849-1909), a po nim ks. Władysław Górski (1869-1945), który był tutaj proboszczem w latach 1909-1919. W 1918 roku odbyła się rekoncyliacja świątyni. Dnia 10 czerwca 1919 roku ks. Henryk Przeździecki (1875-1939), biskup siedlecki czyli podlaski (1918-1939) wznowił funkcjonowanie parafii Szkopy, przekazując kościół wiernym wyznania rzymskokatolickiego - na mocy swego rozporządzenia nr 65 z dnia 11 grudnia 1918 roku o rewindykacji katolikom świątyń pounickich lub zbudowanych na ich miejscu. Ks. Jan Mazur, biskup siedlecki czyli podlaski (1968-1996), dekretem z dnia 20 września 1987 r. przyłączył do parafii Szkopy tę część wsi Repki, która wcześniej należała do parafii Wyrozęby. Ks. bp Antoni P. Dydycz, dekretem z dnia 31 października 2004 r. zmienił nazwę parafii, ustanawiając nową: Repki-Szkopy. Kaplicę filialną w Repkach pw. NMP Nieustającej Pomocy podniósł jednocześnie do rangi kościoła konparafialnego. W 2012 r. staraniem proboszcza ks. Andrzeja Dryżałowskiego przeprowadzono generalny remont kościoła w Szkopach. Obok kościoła parafialnego w Szkopach stoi murowana plebania wybudowana w latach 1979-1982, staraniem ks. Stanisława Żeleźnika (prob. 1979-1992). Kościół konparafialny: Repki - ul. Sokołowska 3 - Książę Wielkiego Księstwa Litewskiego Witold Aleksander (ok. 1348-1430), nadał wieś Repki w ziemi drohickiej przodkom bojarów putnych Puriatyczów. Kaplica pw. NMP Nieustającej Pomocy, została wzniesiona w latach 1984-1986 dzięki ofiarności miejscowej ludności, pod kierunkiem wspomnianego ks. Stanisława Żeleźnika. Projekt wykonał architekt mgr inż. Jan Wojciech Kożuchowski. Aktu poświęcenia kaplicy dokonał dnia 14 grudnia 1986 r. wspomniany ks. bp Jan Mazur. W XXXI Niedzielę Zwykłą, czyli 31 października 2004 r., ks. bp Antoni P. Dydycz, podniósł kaplicę do rangi kościoła konparafialnego. W dniu 10 lipca 2005 r. ks. bp Antoni P. Dydycz dokonał poświęcenia, czyli konsekracji świątyni i ołtarza głównego, a także erygował Drogę Krzyżową. W 2007 roku staraniem ks. prob. Andrzeja Dryżałowskiego został założony w Repkach cmentarz grzebalny (0,8 ha). Jego poświęcenia dokonał ks. bp Antoni P. Dydycz. Z Repek pochodził syn rządcy ks. Stefan Aleksander Zwierowicz (1842-1908), późniejszy biskup wileński (1897-1902) oraz sandomierski (1902-1908). Za przeciwdziałanie rusyfikacji w 1902 roku został aresztowany i deportowany do Tweru (Rosja), gdzie spędził dziewięć miesięcy. Po powrocie został przeniesiony do biskupstwo sandomierskie. Zmarł w 1908 roku i został pochowany w katedrze sandomierskiej.

Oprac. ks. dr Zbigniew Rostkowski

Stowarzyszenie Żywego Różańca